Pierwszy listopada to dla nas dzie\u0144 refleksji. Odwiedzamy groby naszych najbli\u017cszych, wspominaj\u0105c ich oraz wierz\u0105c w to, \u017ce kiedy\u015b si\u0119 z nimi spotkamy.<\/p>\n
Nostalgia na ca\u0142ego.<\/p>\n
Kilka dni temu przy przegl\u0105daniu internetu natrafi\u0142em na wikipedii na notatk\u0119 o Laurze Branigan. Zosta\u0142em bez s\u0142owa, gdy przeczyta\u0142em, \u017ce artystka zmar\u0142a 9 lat temu w wieku 47 lat. Z pewno\u015bci\u0105 nie jest to wiek na umieranie. Jak \u017caden.<\/p>\n
Laur\u0119 powinni\u015bmy zna\u0107 z \u015bcie\u017cki d\u017awi\u0119kowej z dw\u00f3ch gier Vice City. Najpierw w 1986 us\u0142yszeli\u015bmy „Self Control”. Muzyka \u015bwietna, mia\u0142a w sobie „to co\u015b”, co sprawia\u0142o, \u017ce przyjemnie tego kawa\u0142ku si\u0119 s\u0142ucha\u0142o, p\u0119dza\u0107 swoim szybkim Infernusem w godzinach wieczornych po mie\u015bcie. Teledysk za to jest troszk\u0119 pokr\u0119cony i kipi ciut zbocze\u0144stwem ;).<\/p>\n
Potem w 1984 mogli\u015bmy us\u0142ysze\u0107 jej „Glori\u0119”. Powiedzia\u0142bym, \u017ce to przeciwie\u0144stwo „Self Control”. W „Self” przyci\u0105ga\u0142a mnie muzyka, z kolei „Gloria” zachwyca pi\u0119knym i mocnym g\u0142osem. Oba utwory r\u00f3\u017cni jeszcze jedna rzecz. „Self” zdoby\u0142 najwi\u0119ksz\u0105 popularno\u015b\u0107 na rynku europejskim, z kolei „Gloria” na ameryka\u0144skim.<\/p>\n
Nie pozostaje nic innego jak pos\u0142ucha\u0107 wspomnianych dw\u00f3ch utwor\u00f3w oraz trzeci „Jak mam \u017cy\u0107 bez Ciebie”… Pytanie, na kt\u00f3re wiele z nas szuka odpowiedzi i nie znajduje.<\/p>\n\n
| Spojler<\/th>\n | Poka\u017c<\/><\/th>\n<\/tr>\n | ||
|---|---|---|---|