Kącik NC

Temat zakazu handlu w niedzielę pojawił się na poważnie rok temu. Ba, była nawet ankieta na murzynie (ostatnia póki co) powiązana z tym tematem. Po roku ciszy, sprawa wraca.

Póki co pomysł jest taki, by od początku roku co druga niedziela była wolna od handlu. Czy takie podejście jest słuszne – nie sądzę, ale na pewno dobrze, że taki pomysł pojawił się na tapecie i można wznowić dyskusje.

Skoro temat wrócił mamy znów wysyp artykułów, czy zakaz powinien w ogóle istnieć. A tutaj kwestia wydaje się dla mnie bezsporna – taki zakaz powinien istnieć. I gdy czytam wypowiedzi pan posła Grabiec z PO „robię zakupy w niedzielę ze względu na tryb mojej pracy, choć wolałbym ten dzień spędzić z rodziną”, zastanawiam się, czemu wciąż posłowie opozycji dziwią się, że ludzie mają dosyć posłów o korzeniach w Unii Wolności, skoro nie potrafią wstrzelić się w potrzeby zwykłego mieszkańca.

Pana posła poinformuję tylko, że aby on mógł zrobić zakupy w niedzielę, ktoś inny musi stanąć za sklepową ladą. Ten ktoś nie może wówczas spędzać dnia z rodziną, bo musi pana posła obsługiwać. Proponuję zatem, aby te dwie osoby się zamieniły i niech wówczas p. Grabiec zweryfikuje swe słowa. Pamiętam jak pewnego razu przez moją wieś przeszły mocne burze, drzewa, linie energetyczne i telefoniczne powalone. Oglądałem obraz katastrofy i wstąpiłem do sklepu (chyba chciałem coś kupić). Była sobota, godzina 17. Sklep nie może prowadzić handlu, jeśli nie ma działającej kasy fiskalnej, a bez prądu na baterii długo nie pociągnie. Kasa pikała informując o rozładowującej się baterii. A wiecie co na to sprzedawczyni? Wręcz się modliła, żeby urządzenie czym prędzej zdechło i mogła sklep zamknąć, i iść spokojnie do domu, a nie siedzieć do godziny 21!

Panie pośle, nie jeden by zamienił się z panem i stanął za tą mównicą zamiast za kasą…

U mnie w rodzinie nigdy nie robiono zakupów w niedzielę, poza drobnymi rzeczami, których się po prostu zapomniało kupić lub niespodziewanie się skończyły. Szło się wówczas po niedzielnej mszy do sklepu obok, kupiono co trzeba i wracało się do domu. A sam sklep był zamykany o godzinie 12-13, więc i panie sprzedawczynie mogły spokojnie zdążyć na niedzielny obiad w gronie rodzinnym. Główne zakupy robiło się w sobotę, jechało się z rana, kupowało się świeże wędliny, pieczywo wprost od producenta, może jakiś ciuch, potem pchało się koszyk sklepowy w supermarkecie lub sklepie osiedlowym i wracało się do domu z pełnymi torbami i lżejszym portfelem.

Mimo upływu lat, w mojej wiejskiej miejscowości taki schemat wciąż się kultywuje. W niedzielę pod każdym sklepem w obrębie kilku kilometrów (włącznie z małym miastem obok) zobaczysz jedynie pojedyncze auta.

A że „czym skorupka za młodu nasiąknie…”, to sam dzisiaj robię właściwie tak samo. Zakupy w niedzielę właściwie mi się nie zdarzają chyba, że z jakiś powodów przez cały tydzień nie miałem możliwości wybrać się na zakupy, a akurat jest dobra promocja. Ale biorąc pod uwagę, że pracuję 5 dni w tygodniu od 8 do 16, a sklepy są dziś otwarte do 20-21 bez problemu, to nie mam problemu iść wydać trochę gotówki po pracy – sama przyjemność . Chociaż najfajniej dla mnie jest wstać w sobotę rano i wybrać się po pachnącą szynkę, którą nakłada się potem na chrupiącą bułkę, mniam, ślinka przy powrocie sama leci .

Ale wracając na ziemię – w tym samym artykule poseł Grabiec przekonuje, że Polacy są zapracowani, a chcą w końcu te pieniądze wydać i najlepsze do tego są galerie handlowe, bo „Polacy traktują te miejsca jako przedłużenie niedzielnego spaceru” (sic!). Tak się składa, że wczoraj, w niedzielę, wybrałem się na spacer po okolicy i wracając zahaczyłem o galerię handlową (była po drodze, a tego dnia – tylko tego – miała być przecena w matrasie, który swoją drogą jest bankrutem i musi przynajmniej jakieś grosze uzbierać). I wręcz się przeraziłem, bo galeria handlowa nieduża, to na parkingu wysyp samochodów i multum ludzi wewnątrz. Hej, naprawdę musieliście dzisiaj przyjechać?

Na koniec słówko dla tych, którzy nie chcą zakazu handlu w niedzielę – mogę się założyć, że jesteście ludźmi pracującymi 5 dni w tygodniu. Skoro wy nie pracujecie w łikendy, dlaczego mają to robić sklepy? Skoro wy spędzacie wtedy czas z rodziną, dlaczego nie mogą robić tego pracownicy sklepów? Czy sprzedawca jest aż tak ważnym zawodem, że musi być wykonywany 7 dni w tygodniu?

Ostatnio głośno było o ustawie wprowadzającą tzw. opłatę drogową do cen benzyny. Podwyżka miała by wynieść ok. 25 gr/l, a zysk przeznaczyć na remonty lokalnych dróg, na które zawsze brakuje samorządom funduszy. Pomijając dywagację, czy takie podejście jest słuszne (podwyżka cen benzyny = podwyżka wszystkiego; a czy piekarz musi doliczać do ceny pieczywa kilka groszy, by przeznaczyć je na remont polskich piekarni?; itd.), chciałbym się tutaj skupić na tym, czy 25 groszy to dużo czy mało.

Mijając stacje benzynowe myśli się często „o jej, tu jest 10 groszy drożej niż na stacji kilka kilometrów wcześniej, ale drożyzna”. Coś w tym jest, ale czy to aż tak duża różnica?

Przyjmijmy, że chcemy zatankować 40 litrów zwykłej Pb95.

Różnica 10 groszy da nam zysk 4 zł.

Różnica 25 groszy da nam zysk 10 zł.

Wiadomo, mieć te 10 czy nawet 4 zł, czy nie mieć – jest różnica. Ale czy za to zatankujemy więcej?

Przy obecnej cenie benzyny ok. 4,40 zł, da nam to od 1 do 2,3 litrów więcej – kilkanaście kilometrów więcej.

Przy horrendalnej cenie 6 zł, która była w 2012 roku, da nam to w najlepszym wypadku 1,7 litra więcej.

Jednak wracając do nostalgicznych czasów, kiedy można było kupić litr za nie więcej niż 3 zł, różnica wynosi 1,3-3,3 litra, co pozwala już na spokojnie pokonanie średniej trasy.

Wniosek jest za tym prosty: zamiast myśleć w kategorii „różnica na litrze”, należy myśleć „co mi z tej różnicy”, a do tego w największy sposób przyczynia się cena paliwa – im wyższa, tym mniejsze znaczenie ma różnica kilkunastu groszy. Jeśli co jakiś czas zatankujemy paliwo 10 groszy droższe, świat się nie skończy i na pewno nie jest to powód do lamentowania. Nawet jeśli akurat pech chciał, że tankujemy paliwo droższe o 25 groszy – nadal OK. Wszystko do momentu, w którym nie dzieje się to cyklicznie, bo w skali roku portfel poczuje na własnej skórze ( ) wydatki. Oznacza to też, że opłata drogowa dałaby się znacząco w kość szczególnie, że w niektórych sytuacjach samochodu zamienić się nie da.

PS. Przepraszam, że wpis dla niektórych może być aż za oczywisty, ale warto i takie błahe problemy czasem rozważać, bo są proste do zrozumienia .

Nie wiem co jest ze mną nie tak, ale najwidoczniej moje przygody z Polskim Busem nie należą do romansów najwyższych polotów.

O ile poza drobnymi (chrząknięcie) wadami tego przewoźnika, nie da się ukryć, że oferta cenowa jest kusząca, momentami nawet „niepokojąco” niska. Jednak nie jest to powód do zadowolenia szczególnie, że Polski Bus w ostatnim czasie „wsiąknął” kilku innych przewoźników.

Jesteśmy właśnie świadkami narodzin monopolu na szosie.

Strategia jest prosta, weźmy to na przykładzie historii z mojej okolicy sprzed 10 lat. Otóż trasę autobusową wieś-miasto realizował od zawsze lokalny PKS i właściwie nie było alternatywy. W pewnym momencie pojawił się konkurent, troszkę większa flota i budżet – użyję więc tutaj bardzo mocno naciągniętego do granic słowa – „Globalny przewoźnik” w skali regionu.

Mamy więc starcie przewoźnik, który nigdy nie musiał starać się o klientów, bo zawsze byli vs przewoźnik z potencjałem, który chce zgarnąć rynek. Albo innymi słowy – wyprzeć konkurenta, bo widzi w rynku potencjał. Rozpoczyna się walka, w której „Globalny przewoźnik” dostosowuje rozkład jazdy bardziej pod pasażerów (włącznie z rozkładem jazdy takim samym jak konkurent tylko kilka minut wcześniej), zapewnia lepsze warunki jazdy (PKSy po części nie wiedzą, że jest coś nowszego od Ikarusa ) i przede wszystkim niskie ceny, a nawet Dumpingowe (czyli koszt biletu < koszt przewozu). Te trzy czynniki spowodowały, że PKS z linii się wycofał. Czyli co, sielanka z Monopolistą będzie trwać w najlepsze? Nie do końca, bo wkrótce po tym ceny biletów poszły w górę dwukrotnie, a że konkurencji nie ma, to kto zabroni…

Podobną ścieżką idzie Polski Bus tylko, że u niego Globalizacja przejawia się również w postaci przejmowania innych przewoźników. I mam wrażenie, że nikt problemu w tym nie widzi.

Taktykę „Dumping, Globalizacja, Monopol”, którą swoją drogą właśnie opatentowałem , możemy już obserwować na co dzień jeśli chodzi o przeróżnego rodzaju sklepy (galerie handlowe), samochody (wysoka szansa, że twój samochód pochodzi z taśmy VW), banki (ile zostało takich z polskim kapitałem, wracający Pekao pomijamy), multimedia (rynek tv sat podzielony między CP i nc+, który wziął się z fuzji przecież), media społecznościowe (FB nie do strącenia) itd. itp.

Do dziś utkwiło mi w pamięci zdanie, które padło w książce Banksterzy. „Słyszy się, że wielkie banki są too big to fail, a więc – za duże, żeby upaść. Ale nie są też too big to jail, a więc za duże, aby ludzie odpowiedzialni za utratę wielkich pieniędzy poszli do więzienia.” I dokładnie tak jest. Niby, gdy ktoś jest „odpowiednio duży”, nic mu nie zagrozi. Chyba, że bańka mydlana, długo pompowana, w końcu wybuchnie.

Pozostaje więc tylko czekać, kiedy nastąpi Krach Globalnych Dumpingowych Monopolistów…