Kącik NC

Ostatni raz w teatrze byłem… Hmm (link)… Chyba w liceum… A może jeszcze później? W każdym razie kopę lat. Kilka dni temu pojawiła się możliwość obejrzenie sztuki teatralnej „Mayday 2” w formie wyjścia z pracy, za które zakład płaci, więc miałem okazję zobaczyć w jakim stanie jest kurz w teatrze .

Kurz jest w stanie fatalnym, bo go nie ma. I nie mam tu na myśli pracę osób sprzątających, a ilość osób na spektaklu, który jest grany od kilkunastu lat na całym świecie i cieszy się niesłabnącą popularnością, co mogę potwierdzić. Sala była wypełniona po brzegi i miejsc wolnych było niewiele.

Mayday 2 jest kontynuacją sztuki „Mayday”. Poza tym, że jest „coś o taksówkarzu”, nie wiedziałem nic i tak poszedłem do teatru. Ku pozytywnemu zaskoczeniu, sztuka była prowadzona tak, że znajomość pierwszej części nie jest wymagana – daje pewnie jakiś lepszy obraz sytuacji, ale i bez niej można wszystko podłapać.

Akcja była dynamiczna, ciągłe zwroty akcji, dużo humoru, szczególnie w drugiej godzinie spektaklu. Aktorzy wczuli się w role doskonale, ale w końcu jest to sztuka grana już od 15 lat .

Komentarze po przedstawieniu były w większości pozytywne, ale było kilka słów krytyki. Na podstawie scenariusza nakręcono film, ale zdobył on okrągłe 0% uznania.

Nie żałuję czasu spędzonego w teatrze i z chęcią wybrałbym się na pierwszą część, jednak to zależy już od ceny. Bilet za który firma płaciła to 70 zł od łebka…

Nie ukrywam, lubię oglądać na YT Klocucha. Zdaje sobie sprawę, że ktoś tam się podszywa i ma z tego niezłą bekę, ale przynajmniej wychodzi zabawnie, wyróżniająco na tle polskiego „jutube” i łatwo się wciągnąć. Klocuch od czasu do czasu zamieszcza „recenzje” gier („głównym plusem gry jest, że szybko się ściąga”). Oglądam je jak wszystkie filmy, ale potem po pokazane gry nie sięgam. Inaczej było w przypadku recenzowanego Fahrenheita (nie wiem skąd nazwa – poza tym, że akcja gry toczy się w mroźną zimę z rekordowo niskimi temperaturami).

Zaintrygowała mnie historia przedstawiona na początku gry – nasz bohater zabija przypadkową osobę. Czyni to będąc w transie, a po zabójstwie jest przerażony tym co zrobił. Nie ma jednak czasu by za dużo rozmyślać – lada moment na miejsce zbrodni przyjdzie policjant. Co zrobić, posprzątać po sobie, uciec, wyjść jakby nigdy nic? Takich rozterek jest pełno przez całą grę, przez co nazwano ją „filmem” – każda nasza decyzja wpływa w jakiś sposób na dalszą fabułę, w prawdzie niewielki (fabuła dosyć liniowa), ale zawsze jakiś.

Żeby jednak nie było za nudno, to jednocześnie będziemy kierować parą policjantów, którzy będą chcieli posłać zabójcę za kratki. Co o tym sądzę? W grach tego nie spotkałem nigdy wcześniej, za to miałem okazję czytać jedną czy dwie książki, w których na przemian czytało się o losach dwóch różnych postaci, jednak nie łączyły ich żadne wspólne cechy (a przynajmniej na początku). Taka „technika” pisania powieści nie przypadła mi do gustu, inaczej niż w przypadku Fahrenheita, gdzie bohaterowie od początku są łączeni sprawą morderstwa i zmierzając powolnym, ale pewnym krokiem ku sobie.

Na duży plus sposób prowadzenia fabuły oraz ścieżka dźwiękowa. Ciekawy element z dzieleniem ekranu by wyświetlać jednocześnie 2-3 obrazy. Sterowanie jest dziwne i niepraktyczne, nawet jak na 2005 rok, kiedy wydano grę. Grafika do zaakceptowania (istnieje wersja nieznacznie ulepszona, ale zajmuje dużo więcej miejsca na dysku – nie warto). Minusem są gierki zręcznościowe – rozumiem, że nie można całej gry oprzeć na szwendaniu się po planszy i gadaniu z ludźmi, ale intensywność „zręcznościówek” w grze jest po prostu za duża, przez co po godzinie grania czujemy się zmęczeni i mamy dosyć, a potem łatwo przegrywamy. Nie wspominając o tym, że utrudniają one skupianie się na toczącej się w tym czasie akcji.

Ocena: 4+/5. Byłoby 5- gdyby nie pewien wątek pod koniec gry… Który? Zagrajcie, bo warto i potem możecie zgadywać. Dodam jeszcze, że gra dostępna jest na komórki, a kosztuje… 50 zł.

Jakiś czas temu skacząc z kanał na kanał zobaczyłem film o tytule zbliżonym do „Szybkich i wściekłych”, ale nie kojarzyłem go. Okazało się, że film miał być parodią filmów o wyścigach o strzelaninach i wybuchach. Miał.

Pomysł ze zrobieniem parodii oceniam jako interesujący szczególnie, że na cel wybrano sobie serię filmów, która zarobiła miliardy dolarów. Aktorów ucharakteryzowano jak w oryginale (nie wszystkich, ale większość), a montaż ujęć jest naprawdę dobry. Gorzej niestety z fabułą, czyli istota parodii. Było kilka dobrych i fajnych momentów, ale ogółem uważam obraz za przestrzelony, nie sprostał wyzwaniu.

Ocena: 3/5. Oglądać tylko jak wam się nudzi. Bardzo nudzi.